اکثریت ماازاین روز خاطره داریم یادروزهای دبستان ودوران شیرین کودکی خود می افتیم روزی که باعشق کودکانه هدیه ای تهیه میکردیم .حالا به هرطریق ممکن یا اونقدر گریه میکردیم تا پدریامادرمان برایمان میخردیدند یا ازتوی کمد ظرفی چیزی برمیداشتیم کادو میکردیم  وباعشق وغرورکودکانه میبردیم .سرکلاس به معلم عزیزمان تقدیم میکردیم واونقدر خجالت میکشیدیم که نمیتونستیم بگیم روزتون مبارک.یاوقتی معلم دست نوازش برسرمان میکشید وتشکرمیکرد فقط لبخند میزدیم.ولی بودند دربین ما بچه هایی که ازنظرمالی آنقدر مشکل داشتندکه نمیتونستند هدیه ای برای معلم تهیه کنند وخجالت میکشیدند وفکرمیکردند بایدحتماهدیه اورد درغیراینصورت معلم از اودلخور میشه وبه راحتی میشد شرم ناشی ازفقر رادر چشمان بچه ها دید.هنرمعلم اونجا نمایان میشه که چگونه این حس رااز درون اینگونه دانش آموزان از بین ببرد وبه اونا بفهمونه که ازدیدمعلم هیچ فرقی بین دانش آموزی که کادو آورده واون کسی که نتونسته هدیه بیاره وجود نداره...امروز صبح وقتی وارد کلاس شدم (دریکی از روستاها)وبچه ها همه هم صداروزمعلم راتبریک گفتند خیلی خوشحال شدم اما وقتی که دخترکان کوچولو باچهرهای که مزین به لبخند معصومانه وکودکانه می امدند وهدیه هایی که اورده بودند را روی میز میگذاشتند میرفتند (با اینکه به خدا قسم به بچه ها گفته بودم که هیچکس هدیه نیارد وبهترین هدیه درسخوندن خوب برای منه اما بازهم آورده بودند )باز هم چشمم به اون چهره هایی که نگاه معصوم خود را به زمین دوخته بودندواحساس شرم میکردند را دیدم وخاطرات کودکی ام را به یاد اوردم وبه یاد همون رفتار وحرفهایی که انروز معلمم میزد افتادم وسعی کردم که این حس را ازاین بچه ها از بین ببرم.امیدوارم که روزی برسد که هیچ فقیری در ایران عزیز ما نباشد وهیچ دانش آموزبخاطر هدیه کوچک شرمگین نشود